9-KrantLima2

             De Amsterdam grachtengordel zwerffiets op zoek naar een nieuw baasje.

Een reisverslag van 272 fietsen, een berg onderdelen en een monowiel.

Het idee om de stichting www.mandelaopdefiets.nl op te zetten heeft me vandaag vroeg en in het donker van m’n bed gelicht. Een gedachte die het hoofd en papier verlaten heeft en waar de dag is aangebroken om de eerste echte donatie aan de stichting de juiste bestemming te geven. 

  De gemeente Amsterdam is degene die met de eer van deze donatie gaat strijken. De gift van een container lading in eerste instantie inbeslag genomen Amsterdamse stadsfietsen. Meestal fietsen die verlaten zijn door hun baasje, fout geparkeerd hebben gestaan en/of gestolen zijn geweest. Gestolen is een beladen woord in deze situatie, daar velen vinden dat hun fiets door de gemeente is gestolen. De gemeente hanteert en lost echter een probleem op; een open stads-vuilnisbelt voor oude fietsen. Een en ander het gevolg van de overvette Nederlandse fietscultuur, ontstaan door het vlakke polderland, goedkoop vervoer, gezondheid, beweging, geruisloos, milieu vriendelijk en het verdere gemak van de fiets.

  Het fietsdepot Amsterdam geeft Mandela op de fiets de mogelijkheid om het nieuwe baasje voor de fietsen te vinden en U misschien wat vrede te geven met Uw nare onderbuik gevoelens van waar is m’n fiets.

  Het zijn niet de Duitsers die onze fietsen pikten.

  Er schijnen of blijken ongeveer 20 miljoen fietsen op 16 miljoen inwoners en vijf miljoen actieve fietsers te zijn. Alles een ruwe schatting, daar de fietscultuur niet te tellen is, ongeveer vier fietsen per persoon. Alleen in de Amsterdamse grachten liggen er al een klein 25.000 of meer op de bodem.

  Alles een hele goede reden om vandaag met dag en dauw de deur uit te gaan. Een kleine rugzak, reistas en een ingecheckte container met fietsen. Op weg naar Lima Peru om de aankomst te regelen van een container cadeautjes voor de arme Peruanen, die op 5 december aankomt!?

   Een Rotterdammer die voor 020 op pad moet; top. De reis gaat met de Metro, trein en vliegtuig. Helaas niet op de fiets, dat is de toekomst als de snelle fietspaden zoals van Almere naar Amsterdam voor de snelle elektrische fietsen gemeengoed zijn.

  Het grote registreren van Big Brother is watching you begint bij het inchecken. Je paspoort moet in allerlei machines die wel of niet hun goed keuring eruit piepen. In dit geval eens een keer leuk. De beveiliging was er in vijf verschillende nieuw of oud Hollandse nationaliteiten die mij tussen m’n blanke Sinterklaas billen wilden kijken voor gesmokkelde goederen en ondertussen elkaar lopen te dollen over hun afkomst. De in Nederland geboren Pakistaan vond de in Nederland geboren Marokkaan te onbetrouwbaar om mij te checken. 

  Allemaal om in een vliegtuig te stappen. Een rits beveiliging van ongeveer 30 man voor 82 passagiers en allemaal in je hoofd proberen te kijken of je niet ineens dingen anders wil doen…Anders Breivik.

  Het eerste deel was een fijne vlucht, drie stoelen beschikbaar geeft een beetje idee van hoe eerste klas reizen is.

 Voor de tussenlanding heb ik een Esta verklaring aan moeten vragen en gekregen oftewel moeten kopen. Een toestemming van Obama voor de tussenlanding, dit terwijl ik een bekende ben van de Amerikaanse politie. Hetgeen je daar nogal snel bent. Vreemd wat pa en ma daar mee te maken hebben. Er wordt namelijk naar ze gevraagd. De klap op de vuurpijl was een totale bodyscan of ik niet wat anders geslikt heb dan een of ander pilletje voor een erectie.

Nee wist de man aan de doorkijkzuil te vertellen ze, hamvraag wie ze zijn, laten operatief explosieve dingen inbrengen en detoneren die met hun mobile telefoon. Weer een wat anders dan een raketje vanaf de grond.

  Als ze me maar niet 4 maanden in een weiland laten liggen, omdat er een paar antiek bewapende Russen in opstand zijn gekomen, lijkt me koud en een beetje misdadig zeker als het zoveel verdriet brengt en zoveel traantjes over de rosse bleke wangetjes doet vloeien.

  Hadden ze Karremans maar gestuurd, als salon pianist. Op naar Lima om de door met een paar maten geladen container van 272 oude rijdbare oer-Hollandse fietsen, 50 oude zadels, een mono fiets van een overleden clown, een rits spatborden, reserve wielen, kisten trappers en licht te kunnen ontvangen. Op zoek naar een reparerende hand en een nieuw baasje.

  De tussenstop op Texas Houston was weinig verheffend. Het is en blijft een vreemd verschijnsel de Amerikaan. Het zien van de in mijn gedachten uitgestorven Pyggelmee, deed me erg goed. Alleen dat de 8 die ik gezien heb allemaal even rond en dik zijn als lang kleeft vreemd op m’n netvlies.

  Nieuwsgierig wat de beveiliging in Houston te melden heeft na m’n zoveelste iris-scan en vingerafdrukken van alles wat kan wijzen en schrijven. M’n oude en afgedwongen strafblad in Tennessee Williams voor schuin oversteken speelde me in dit geval weinig parten. Het kwam alleen op een waarschuwing te staan van de half-slapende stempel ambtenaar, dat ik me moest gedragen tijdens mijn tussenstop.

  Geen zorgen het oranje overall stond me toen al niet. 

  De korte tussenstop ging verder in een geheel volle vlucht met ronkende en stinkende passagiers om me heen. Ik viel niet echt op. Na een uur of zes de landing op Lima. Alwaar het grote in- of uitchecken weer gebeurde. Vreemd is dat ze in Lima bij de balie aan te geven goederen een knipperend stoplicht hebben staan , waar je op een knop moet drukken, die je door laten lopen als het groen wordt?

  Allemaal geen zorgen, drugs hoeven sowieso niet mee voor mij en zeker niet naar een van de grootste producerende landen in de wereld en in Nederland zijn alle drugs ruim voorhanden. Een nachtelijke taxirit bracht me naar een leuk hostal Munay in de hippe wijk Miraflores Lima Peru.

  Een korte goede nachtrust en de het grote fiets avontuur kom beginnen. Eens kijken of de fiets echt liever aan een boom geketend had blijven staan op de Wallen.

   Deel 2

  Vandaag even een oorwassing gehad oftewel even met beide voetjes op de grond. Wel aan de andere kant van de wereld, dus ten opzichte van het universum een soort van ondersteboven. 

  Het is niet helemaal een eitje om ze hier in LIma Peru allemaal even snel op de fiets te krijgen. Wat gezien de lege fietspaden en de gammele weinige fietsen die je soms ziet, nog steeds een goed plan is.

Even met de vervoerder hier in Lima gesproken. Een Ierse man die hier al acht jaar woont en een bedrijf heeft waar ongeveer 12 mensen werken in het vervoer van A naar B.

In dit geval een container met 272 fietsen gedoneerd door de gemeente Amsterdam voor de arme vrouw en man hier in Lima.

  De Ierse vervoerder geeft het eerste rode signaal dat de douane hier de donatie actie van de gemeente Amsterdam niet zal accepteren. 

  Ten eerste is de pak en leveringsbon niet volgens hun wens en de beschrijving 280 fietsen met toebehoren gaat hem niet worden. De container moet leeg en alles wat erin zit moet exact geregistreerd worden op het losse schroefje toe en daarna is er een eventuele tweede controle. Natuurlijk zijn de kosten voor ondergetekende; ongeveer 2 a 3 honderd dollar per keer.

Als ik bedenk hoe we de fietsen erin gestouwd hebben wil ik huilend wegrennen, maar het is voor het goede doel.

  Ten tweede gaan de fietsen volgens de vervoerder geschat worden op een door de douane bepaalde waarde. Niet wetende wat een oerdegelijk Hollandse fiets kost kan die nogal variabel zijn en schuif ik hier even de Chinese fiets naar voren die 150 dollar verkoop kost. Onze Ierse vriend geeft echter het meest foute scenario aan en dat zou kunnen zijn 280 x 100 dollar is 28.000 en daar moet 30% belasting over betaald worden is 8400 dollar hetgeen op 30 dollar per fiets is. Of gekker 200 dollar per fiets. Daar wordt ik niet blij van en die arme Indiaan helemaal niet. Wij gaan voor de waarde van 5 dollar per fiets?! 

  De betaalde tax wordt wel gedeeltelijk verrekend met de komende transporten en eventuele verdiensten van de stichting!?

Om een en ander te regelen krijg je 25 dagen respijt, maar als je dag 26 niet alles geregeld heb mag je voor alle dagen het wachtgeld betalen met terugwerkende kracht van die 25 dagen hetgeen ongeveer 250 dollar per dag is.

 Nu had ik al mazzel dacht ik, omdat ik ooit een bedrijf had opgericht hier met m’n ex, een Peruaanse schone, maar dat gaat hem niet worden. Hoewel het keihard leer en smeergeld is laat ik me er niet door weerhouden.

  Alleen dat de fietsen dan verkocht moeten worden staat me niet aan. Zit niet op een fietsenwinkel te wachten.

  Wat blijkt de beste vriendin van een maatje hier heeft een foundation en de volgende zet gaat worden dat ik de fietsen aan haar doneer. Om dan alsnog het plan zijn oorspronkelijke vorm te geven. Hetgeen van haar kant gelukkig al is teruggeblazen er is niet een stichting die zijn transparantie opzij zet om daarmee zijn status te verliezen.    

  Fietsen voor de arme sloebers hier. Wat een verhaal.

Laat me zeker niet tegenhouden door de hoogstwaarschijnlijk drugs doorlatende corrupte douaniers. Die als aasgieren op een telegraaf paal zitten te wachten tot ze iemand kunnen beboeten of het nu voor iets goeds is of niet. De beste mensen krijgen zelfs 10 procent bonus van het bedrag dat ze binnen slepen. T’lijkt de bank wel.

  Links of rechtsom gaan ze hier fietsen als ze de hand maar uitsteken met de hoek om gaan.

Deel 3

  Het fietsverhaal Lima komt al niet meer in dagen. Een dag is niets zeker hier in burocratische choas van het Zuid-Amerikaanse ambtenaren stelsel. Na een zaterdag van wat heen en weer geharrewar van de radertjes van m’n hoofd van de dingen die me te wachten staan en wat bij gekomen van het tijdverschil; ben ik een fiets gaan huren.

   Het fiets plan wordt namelijk ook van hoger hand door de gemeente Lima aangestuurd met een klein houten noodwinkeltje, dat rode zware fietsen verhuurd op de plek waar alle touristen voorbij lopen. De prijs is gebaseerd op het feit dat alle gringo’s worden gezien als rijke mensen. Voor 5 dollar per uur mag je een rondje rijden. 

   Heb zo’n foute fiets gehuurd voor een gereduceerde dagprijs, daar de man zijn eigen leenstelsel hanteert, de corrupte gemeentelijke plaatselijke fietsenmaker. Een aardig voorbeeld dat echt iedereen zo plat als een dubbeltje is. Fijn voelt een beetje als thuis.

Op de fiets door de miljoenen stad rijden is een soort van openbaring. Gewoon leuk om te doen en niet een keer een probleem gehad met een automobilist of een andere weggebruiker. Om de geschiktheid van het fietsen in Lima echt te testen heb ik daarbij een paar aardige vreemde fietscapriolen gemaakt, die me in Nederland op een rits bekeuringen en een file scheldende chauffeurs had komen te staan.

   Tegen het verkeer in over de stoep groetend tussen twee verkeersagenten door te fietsen is not done thuis en in Lima wel. De mannen groeten zelfs terug, het was even testen hoe men er tegenover staat. Deze momenten zijn wat mij betreft snel historie. Het Oud-Inca Indiaan aan de fiets brengen van de eerste container grachtengordel fietsen zal het allemaal drastisch veranderen. De duizenden stinkende toeterende slecht rijdende taxichauffeurs zullen de fiets gaan haten. Net als de krankzinnige buschauffeurs die met 80 kilometer per uur door de straten rijden en heftig toeteren om tien meter verder aan te sluiten in de file. Het eerste verkeersongeval veroorzaakt door de fiets zal waarschijnlijk een hartaanval zijn van een verkeersagent. In het chaotische, maar in mijn beleving toch wel veilige verkeer ging het mij allemaal perfect af. Het plan om verkeerslessen te gaan geven zal zeker gevolg moeten hebben.

  Zelfs zelf netjes over de beschikbare fietspaden gereden en gewacht op de speciale fiets stoplichten met het rode of groene fietsertjes.

  De stad waar ik regelmatig vertoefd heb, kreeg door het fietsen wel een volledig andere prachtige dimensie. Het is een mooie historische plek met veel dingen te zien en te bewonderen. Bijzonder om in de buitenwijken te komen, waar de groei van de urbanisatie dagelijks gaande is. Een grote kring van gammele lemen hutjes als een soort faela’s om de nettere wijken. De touristische kern van Miraflores is het leukst ontwikkeld en doen aan als een van de hippere wijken van een moderne westerse samenleving.

   Het tientallen kilometers lange fietspad langs de baai waar de stad aan ligt is een mooie tour langs de grote oceaan, met Pelikanen die rond vliegen als duiven. Duiven die het wereldwijd en ook hier goed doen, jammer dat dit symbool voor vrede niet wereldwijd begrepen wordt. Het doodlopende stuk van het fietspad doet je geheel in een andere wereld belanden. Het begin van een woestijn als een maanlandschap. Zwarte en andere kleurende steenmassa’s en zand die aangevreten worden door de beukende zee gaven me het gevoel uit de een of andere ruimtesonde gestapt te zijn. Fantastisch even geheel terug naar een soort van nulpunt op aarde.

  De heerlijke restaurantjes onthou ik U even op m’n fietstocht. Wel nog even een van de andere gemakken van de fiets aanhalen. Fijn om op de bagagedrager te kunnen staan om ergens over een schutting te kijken, waar een hoop herrie vandaan kwam. Het bleek de sportende binnenplaats van een kazerne te zijn. De mannen waren niet blij om mijn witte hoofd boven de muur te zien. De wapens werden niet gegrepen, maar het soort van spioneren heb ik maar gelaten.

  Moet verder op pad met een grote Fietspuzzel met een deadline, daar de container al onderweg is !?

Fietsen 273

Wielen 32

Spatborden 58

Rekken 23

Zadels 73

Standaards 23

Koplampen 22

Trappers 30

Achterlichten 12

  Deel 4

  Begin van de nieuwe week, maandag morgen om negen uur een afspraak met de specialist handel van de Nederlandse ambassade. Fijn om ook eens bij een soort van handels delegatie te mogen behoren. Zonder die sufferd van een koning en z’n dure meisje om de handen te schudden. Onder de arm een soort van goed werkplan voor de export van de Nederlandse fietscultuur en het scheppen van werkgelegenheid aan twee kanten van de wereld.

  Vriendelijke luxe meneer die me aller aardigst ontvangt met een handdruk en een bakje koffie. Een gesprek wat in korte tijd duidelijk maakt dat hij niets voor me wil of kan doen!? Binnen half uur weer buiten met zelfde handdruk.

  Wetende dat de ambassade wel jaarlijks een Hollandse fietsweek organiseert, blijkbaar zonder de noodzakelijk Hollandse fietsen?! 

Heeft de ambassade van Lima Peru er geen belang bij dat de Hollandse oerdegelijke fietsfabrieken een geheel nieuwe markt kunnen ontdekken.

  Niet echt teleurgesteld, want ik weet onderhand hoe de meeste overheidsinstanties werken; maar toch. Ik geen strafblad omdat ik misschien ooit een fiets gestolen heb, dat ik eigenlijk een soort van persona non grata ben. We zijn een handelsnatie geld blijkbaar niet voor iedereen. De man zat met een glimlach te vertellen dat er vorig jaar drie containers met hulpgoederen op de kade zijn blijven staan. Ach zei hij dat zijn wel leuke acties van de mensjes, maar wat moet je ermee ofzo. Ongelofelijk wat een eikel!  

  Bizar dhr X heet hij, ongegeneerde proleet, die het gewoon nalaat om wat goeds te willen doen. De rest van de week was hij trouwens vrij en reageert niet eens op een tweede mail en dat allemaal voor een dik salaris uit de grote belasting kist.

Stuurt wel even de soort van Rotterdamse ambassadeur van de gemeente Amsterdam weg met een container vol met de door hun geconfisceerde fietsen. Vergeet ik even het verhaal dat m’n vrouwelijke zakenpartner, moeder van twee kinderen in Peru, een visum geweigerd is voor een soort van zakelijke fietsreis voor drie weken met een retourticket op zak. Het ontmoedigingsbeleid om vrouwen naar Nederland te laten reizen, omdat ze misschien verliefd kunnen worden.

  De man zijn bijzonder mooie kantoor op A-A . 1-1verlatend, kan hij lekker de hele dag naar buiten kijken, werd het tijd voor een hapje eten. Leuk restaurantje met mooie inrichting, goede bediening en lekker eten. De Peruaanse keuken is na Frankrijk en China de meest gevarieerde en dan eten ze geen hond en verder alles wat beweegt. Wel af en toe een levende kikker die in de grinder gaat om als potentie verhogende milkshake door een rietje gezogen te worden, maar dat is net als de hamster die gegeten wordt een uitzondering.

  Een menu zonder kikker kost echt kleingeld voor drie gangen en was lekker. Alleen was er ergens halverwege een soort van verplichte pauze. Er was diep bulderend gegrom van onder m’n voeten en de kok en de klanten vluchtten naar buiten. Een aardbeving….wat een eigenlijk geweldige ervaring op deze schaal. Echt een soort van sensationele ervaring en niet zo groot of schokkend dat er paniek uit brak. De hele evacuatie was een soort van kalm en gelaten. Wat gebeurd er, eindelijk Armageddon of zoiets. Eindelijk de verantwoordelijken op het schavot.

  Het was van hele korte duur en soep kon verder en heet gegeten worden. De krant meldde de volgende dag dat het 5.5 op de schaal van Richter was. De hele tent begon gelijk weer over de eens te verwachten grote klap die alles zal doen instorten.

   De aardbevingen zijn niet zo heftig als in Groningen, als de Limanese fiets paden het maar houden.

  Fietsverslag 5

  De foute luxe knakker van de ambassade verdient alleen al het ongelijk dat het fietsproject slaagt. Leuk om weer eens te bewijzen dat de overheid zakkenvullers zijn zoals m’n grootvader altijd al zei. Zeker nu afgelopen maandag het grote spel van de klimaat top aan is gekomen. Het gerucht gaat dat dat totaal 10.000 personen zijn. 

  De hele stad Lima is veranderd in een vesting met tientallen agenten op alle straathoeken in plaats van normaal twee. De wijk met de vijf sterren hotels waar de praters logeren is door het leger ingenomen. In de wijk hangen ineens allemaal posters dat er een prostitutie verbod geldt!?

  Niet wetende dat de praatjesmakers hoerenlopers zouden zijn, want praatjes vullen geen gaatjes. De straatdames worden vervangen door de escort dames die kunnen tenminste een aftrekbare bon voor de belasting schijven.

  Voor de kust twee marineschepen en af en toe een straaljager over vliegend doet het hele spel me denken aan stratego, waar zitten de bommen en op zoek naar de vlag des vaderlands.

    Alle kletsmajoors laten zich rond laten rijden in grote vervuilende auto’s met de benzine van grootstvervuiler Shell in de tank, achter het stuur prive-chauffeurs en de onherkenbare breedgeschouderde beveiligers, in de zwarte pakken met de donkere zonnebrillen er omheen. Shell het koninklijke bedrijf dat hier tijdens de tweede wereldoorlog nog een bedenkelijke rol heet gespeeld bij de oorlog tussen Ecuador en Peru.

  Er is er geen een die het voorbeeld geeft en op de fiets zit. Laat staan op een op de fiets uit de gracht van Amsterdam.

  Leuker is dat vrijwel alles wat op me af komt in dit Zuid-Amerikaanse land totaal nieuw is. Vreemde gewaarwordingen met hele volksstammen halve of hele oplichters, die Spaans praten, met de nuance dat het voor miljoenen mensen in Lima overleven en afwachten is of er eind van de dag brood op de plank is.

  Apart verhaal is dat van de kruiwagen. Zit ik ergens in een park aan de grillige kust- aardbevingsbreeklijn op een bankje wat te suffen, waar begin ik aan. Zijn er twee gemeentelijke tuinmannen aan het werk; beetje sproeien, snoeien en maaien. De basis van hun werkplek is een groot luik midden in een grasveld, alwaar de mannen regelmatig helemaal in verdwijnen met gereedschap en andere zaken. Alleen de kruiwagen van de ene man kan niet mee de kelder in, die blijft boven aan de zijkant.

  Na een paar keer heen en weer geschuifeld te hebben kwam de man boven die zonder kruiwagen was. Op dat moment ging het erg snel. Er komt toevallig een fietskerrie langs, die geroepen werd door deze man. Hij wijst naar de kruiwagen en geeft hem mee aan de man op de kerrie, met de overdracht van een muntje dat was heel duidelijk te zien.

  Nu is het grootste muntstuk in Peru een muntje van vijf Soles, wat een waarde heeft van ongeveer 1.24 Euro !

  Tel uit je winst om je werkpartner z’n werktuig te verkopen.

  Na een kwartier kwam zijn collega uit de kelder van de grote gemeentetuin. Stom verbaasd waar zijn kruiwagen was gebleven. Er zijn weinig toneel spelers die zijn blik kunnen evenaren.

  De andere man wist van niets, stond wat schaapachtig te lachen en zijn schouders op te halen. Welkom in de wondere wereld van de broodnood, is wel wat anders dan de broodroof in Nederland waar we allemaal een soort van specialist zijn geworden in de diverse vormen van diefstal. Met de staat met stip op nummer een.

  Een dag later voor de brood nodige fiets informatie op pad naar een soort van fietswijk. Taxichauffeurs ontraadden de rit, maar voor het goede doel gaat alles opzij. Alle mensen met ambachten en/of produkten die in Lima verkocht worden kruipen bij elkaar in de een of ander straat of wijk. In dit geval een heel blok fietsenwinkels in het centrum van Lima. Waar in totaal drie oud Hollandse fietsen te zien waren die niet te koop waren. De zeldzame fiets die mee mocht in de inboedel van een landverhuizer. De rest bestaat uit slecht gemaakte Chinese wegwerp mountain bikes. Waarschijnlijk van het ijzer van dezelfde weggehaalde fietsen in Nederland.

Was het gevaarlijk?

  Buiten de vier lege kogel hulzen die ik op straat vond en we bij een straat weg werden gestuurd. Denk ik van niet. Kom ten slotte uit Rotterdam, waar ze me op klaar lichte dag hebben proberen te vermoorden. Een steniging nota bene:  De eerste Europese in zijn soort.

  En heb vlakbij de kogelhulzen kinderen zien fietsen.

Deel 6

  Het verhaal om de fietsdonatie voor de armen in Peru binnen te krijgen is onderhand een soap geworden. De Hollandse vervoerder, die ik ruim een jaar geleden in de kroeg de Spiegel ontmoette en hem toentertijd het vervoer beloofd had, omdat het een enthousiaste startende ondernemer was. 

  Op de vraag of hij een container met fietsen naar Lima Peru kon brengen bracht hij, in vergelijking met anderen een redelijke offerte uit. Ongeveer 2500 euro en wat lokale kosten aan de Peruaanse kant. Een andere grote gerenommeerde vervoerder die wel even wat zou regelen voor de ANBI-stichting, had zich na wat beraad en heen en weer geschuifel terug getrokken. Jammer het leek mij een goede en leuke manier om een 100% aftrekbare schenking te doen voor dit verhaal. Niet echt de Rotterdams.

  Gewoon maar zelf geregeld en uit m’n waterkoeler tijd wetende, dat een container met een gerust hart op over de wereld gestuurd kan worden. Terwijl ik er achter ging reizen om te zorgen dat hij met open armen ontvangen gaat worden.

  In Lima aangekomen had ik drie en halve week om alles te regelen. Er vanuit gaande dat het vervoer in orde was ging ik me eerst eens vestigen op een leuke plek om daarna het pakhuis en het gedegen strijdplan te bewerkstelligen.

  Om na een paar dagen eens bij de vervoerder langs te gaan om te vragen hoe het met de lokale kosten zou zijn. De Ierse vervoerder was een prima kerel, die vloeiend Engels en Spaans spreekt en al 8 jaar een bedrijf heeft in Lima voor im- en export. De fietsen zijn in goede handen. De eerste ontmoeting werd echter een schok en dat was geen aardschok. De man vertelde even dat de lokale afhandeling en vervoer vanaf de boot aardig wat centjes gingen kosten. De lege container terug naar de boot kwam er zelfs nog even bij. Al met al een zware tegenvaller daar de lokale kosten de gehele bootreis overtroffen.

  Plus er kwam nog even 30% over de waarde van de fietsen bij, die volgens de Ier, die bekent staan om hun zuinigheid, Paul ongeveer 100 dollar waren. Het geen op ongeveer 10.000 dollar kwam inclusief de 10 % extra heffing voor de eerste x import die normaal 3% is.

  Oei, dat was een klap in het gezicht. Het hele verhaal werd snel aan de Hollandse vervoerder gemeld, die helemaal van niets bleek te weten over al deze kosten en ze doodleuk in mijn schoenen schoof. Het werd en is weer wat heen en weer geschuifel van het verhaal dat ik geen vervoerder was en hij vond dat ik mijn huiswerk niet had gedaan.

   Geen zorgen we zouden onze Peruaanse contacten een stichting laten oprichten om de ontvangende partij te worden. Op pad met deze opdracht kwam ik bedrogen uit daar deze actie 3 tot 6 maanden duurt.

  In Nederland ongeveer twee dagen. Er zijn in Nederland dan ook bijna een miljoen stichtingen voor de meest achterlijke en goede zaken van een hele rits van onze oud politici en het koningshuis om de belasting, waar ze de zakken mee vol hebben, in vele gevallen te ontduiken.

   Als schoffie van de straat niet voor een gat te vangen, konden de fietsen geschonken worden aan bestaande Peruaanse stichting van een kennis. Dit kan echter een heel vervelend verhaal worden dat buiten onze stichtelijke transparantie zou vallen. Op een gegeven moment was er zelf sprake van een doneer en doneer weer terug situatie.

  Allemaal zonder PwC, Deloitte, KPMG, Ernst & Young of een van de andere fiscale ontduiking specialisten te raadplegen.

  Het was genoeg allemaal. Ons Amsterdams stichtings cadeautje kon op de valreep naar het kleine bedrijfje dat ik zes jaar geleden had opgericht met m’n Peruaanse vriendin om haar de kans op een redelijk bestaan te geven. Toen een zet als een soort van persoonlijke ontwikkelings hulp, die nu perfect uit komt omdat ik haar Kamer van Koophandel nummer kan gebruiken. De vrouw, die toentertijd een visum naar Nederland werd geweigerd omdat ze geen vast werk had, had haar bedrijfje, helemaal alleen zelf en haar gezin als alleenstaande moeder van onder andere een identieke drieling draaiende gehouden. Het was een prettig weerzien.

  Op naar Paul die deze overdracht wel even verder zou afhandelen. Paul had inmiddels de waarde van de fiets op 50 dollar geschat wat me een iets beter gevoel gaf.

Het werd overzichtelijker. De prijs kwam op 3400 dollar lokale kosten en 5000 import duty, nog te gek voor woorden voor een geschonken fiets.

  Inmiddels had ik om goede raad gevraagd aan Peruaanse Maria een prachtige vrouw van 24 met een eigen Quinoa plantage, waar ik zaken mee heb gedaan. De dame had de juiste man voor me; een Peruaanse ex douanier Enrique. 

 De man wist van wanten en testte m’n Spaanse taal gebruik terdege. Altijd fijn dat Spaans in m’n achterhoofd zit sinds de belofte om in de zak van Sinterklaas te verdwijnen, wie hem ook op tilde. Enrique had een douane boek bij zich met de grootte van een ouderwets behangboek en kreeg eruit te puzzelen dat de waarde van de fietsen 9 dollar kan zijn. 

  De prijs werd veel beter, maar het op 6 december arriverende Sinterklaas presentje was nog steeds duur en had het cadeau zijn allang ontstegen. Kan ik de goed heiligman en zijn gekleurde ploeg niet op aan spreken.

   Ook de prijs van de lokale handelings kosten ging bij Enrique een stuk naar beneden en het totaal werd een totaal bedrag van 4400 voor 277 fietsen plus de 2875 euro voor het containervervoer.

  Ondertussen in het totaal open overleg met de Rotterdamse vervoerder werd meer en meer duidelijk dat hij helemaal van niets wist. Hij en Paul deden wel inmiddels open overleg houden met mij. Hetgeen ongeveer een kleine 131 emails heeft opgeleverd en heftige cursus vervoer voor me was geworden. Hij meldde wel dat ik nog genoeg tijd had om alles te regelen. Hetgeen niet mijn job is denk ik. De boot kwam 6 december aan. Sinterklaas is wel eens meer laat geweest, nooit te laat!

  M’n reismaat hier had intussen van iemand van zijn schaakclub het adres van een oud ambassade medewerker gehad. Ook met deze man voor een praatje om de tafel, de ouds Nederlandse inwoner van Lima is inmiddels zijn zelf aangemeten titel. De alleraardigste opa was al op dik betaald pensioen vanaf z’n 47ste en had een klein kantoortje in een mooi hotel. De man had niet veel te melden en gaf niet echt zicht op hulp. Na een bakje koffie stelde ik nog even de vraag of hij misschien een pakhuis wist. Hij had een goede bekende met een grote vervoerder waar hij al jaren zaken meedeed. Im- en export van allerlei Nederlandse en Peruaanse producten. Vriendelijk dank. Hij deed het beter dan die snoever die nog op de ambassade werkte.

  We hadden nog vier dagen om het hele verhaal voor de import te regelen en maakten de volgende dag een afspraak met de nieuwe man Javier voor wat aanvullende informatie. We zouden ons zogenaamde huiswerk wel eens verder afmaken. Op naar Javier, die een bedrijf van z’n vader leid dat al 40 jaar geleden opgericht was.  Op een plek die toen nog woestijn was. M’n hele fietsverhaal was snel verteld en de man ging gedeeltelijk mee in de begroting van Enrique met een lage waarde van de fietsen. Die kennis hadden de Hollandse vervoerder en de Ier bij elkaar niet gehad. Javier maakte een mooie offerte, in een luxe map, die onder de arm ging om weer terug te gaan door ronkende, toeterende en stinkende verkeer van Lima. De industriële vervuiling en de grote toename en slechte staat van het autovervoer in deze stad zorgt voor de hoogste waarde van fijnstof. Vele malen de toegestane hoeveelheid en levensgevaarlijk voor een ieder die zich buiten de zeebries in de stad bevindt. Voor mij goed om te weten zeker met de aanwezige lullende en zakkenvullende milieutop geeft het me een goede drive om door te zetten om vanaf de grond en uit het niets te zorgen dat de totale verkeerssituatie drastisch gaat veranderen.

  De vervoerder zou dus volgens mijn gevoel Enrique worden onder het mom handel is gunnen, maar m’n maat wilde voor de muntjes gaan bij Javier. 

  De volgende dag in de morgen de was weg brengend bij de leuke nicht in de wasserette die LavaQueen heet, kom ik de Paul tegen. Die voor die dag in m’n agenda stond!

  Prima, gelijk even kortsluiten, eventuele gemaakte kosten zouden vergoed worden. Ik vertelde Paul dat we in onze situatie geen keuze hebben en dat iedere cent te veel de fiets van de arme man zou weghouden. Paul snapte me als geen ander. Geen probleem; zei dat het hem niet uitmaakte, wenste me succes en ik kon altijd terug komen naar hem als het fout zou gaan. Hij zei letterlijk: “ I will pick up the pieces!”

  Dit allemaal weer kortsluitend met de thuis vervoerder die nog steeds van niets wist, kwam het verhaal boven dat de prijs van Paul toch inclusief import tax was. Oei dat scheelde een slok op een borrel. Ik inmiddels bijna mijn container-vracht-examen gedaan hebbende ging twijfelen en ging weer eens in de vervoerders papieren. Kwam ik niet zo snel uit als rookie.

De bootvracht vervoerders termen kwamen m’n oren uit. Ik had een vracht van A naar B gevraagd en geen diploma vervoer. De Fobs, Fleete, Fibs, Gate in and outs, Documents, Inversions, Bultos en Vobos kwamen m’n oren uit.

  Het werd tijd om professionele geestelijke hulp te zoeken. Dit moest Paul worden daar hij in de buurt zat met zijn mooie kantoor met 10 hardwerkende mensen achter de bureaus.

  Het was een uur of drie en Paul was niet aanwezig op kantoor, maar zou over uur terug komen. Ik in een koffie tent de computer open geslagen, die ik gelukkig bij me had. Ha Paul was er met een bericht. Fijn dat zou ons komende gesprek bevestigen.

  Nee hij meldde dat ik tot die woensdag middag vijf uur had om het allemaal te regelen en zijn prijs was niet inclusief. Huhhh dat was over twee uur.

Een deadline anders zou de container fietsen in een douaneloods verdwijnen met niet te overziene gevolgen. Het was een totale shock!?

 Wat nu te doen?

  Geen moment echt gedacht om de cadeautjes voor de Peruanen te laten schieten. Pakte ik even Boeddha erbij, bijven ademen leek me in ieder geval het beste even diep en aandachtig met de buik. De dames achter de koffie dachten dat ik een toeval of hartaanval had. Het was slechts een tijdelijke hartverzakking. Ik realiseerde me snel dat ik direct moest handelen en snapte gelijk dat Pauk vuil spel speelde met z’n pick up the pieces. Hij had me die morgen deze foute deadline moeten vertellen. De valse Ierse setter en had me zelfs op een dwaalspoor gezet om de Nl vervoerder te laten denken dat het wel een inclusief prijs was.

  Enrique had ik ook niets van gehoord en dus het moest Javier worden. Hop in een taxi gesprongen op weg naar Javier die een heel eind uit de buurt zat. In de taxi de man bellend dat ik hem wilde spreken gaf hij niet thuis. Vroeg wel of het goed met me ging. Nee dat niet. Ik moest hem zien. Hij ging akkoord. Inmiddels was de taxi vastgelopen in een totaal stilstaande chaos van toeterende auto’s; vrijwel allemaal taxis. Het gebruikelijke verkeersbeeld.

  De zenuwen gierden door m’n keel, ging zelfs de taxi uit om te kijken hoe of wat. Nog even gedacht om iemand van een van de weinige fietsen te trekken, die glimlachend laverend door het verkeer kwamen. De verkeersinfarct en het totale stilstaan heeft precies 18 minuten geduurd. De rit kon en ging verder. Op ongeveer 16.16 kwam ik bij Javier binnen stormen, die eigenlijk van niets wist en speciaal op de motor naar zijn bedrijf was gekomen.

  Ik praatte hem snel in vervoerders Spaans bij hoe het zat. Hij maakte een uitdraai van de Bill of lading copie uit m’n computer en stuurde die tien minuten later naar de reder Hamburg-Süd. De vracht kon naar zijn eigen pakhuis. Javier stelde me gerust en zei dat komt in orde kwam. 

  In orde m’n reet met al die poespas. We hadden nog twintig minuten.

  Om een paar minuten voor vijf was het inderdaad geregeld en de fietsen waren veilig dwz op tijd was de verdere opvang van de weesfietsen geregeld.

  Kijkend in m’n email kwam er om vijf uur een mail binnen van Paul die meldde dat de deadline gesloten was en eindige met Cheers.

  Ik weet niet wat ik doe als ik hem de volgende keer op straat tegen kom maar een schuddende hand zal het zeker niet meer worden. Om gelijk te denken dat hij het niet eens waard is om me druk te maken.

  Het werd een kleine knuffel voor Javier die me feliciteerde met dit resultaat. De inmiddels goed geld kostende fietsen in zijn douane pakhuis voor een naar verhoudingen te dure prijs.

 Deel 7

  Na het aanmeren van het schip met de weesfietsen en het vrijwel geheel zelf geregelde lokale vervoer en de inorde lijkende inklaring leek het een aardig plan om er even tussenuit te gaan. Even het hoofd schonen van de vuile verkeerslucht en de getroubeleerde gedachten.

  Mooi plan. Naast Hans is er een nieuwe man bij het fietsplan betrokken die in hetzelfde hostal woont werk slaapt en de dames amuseert. Een zogenoemde Afro-Amerikaanse leraar Spaans Engels uit Atlanta VS van 27 jaar, die het hele fietsverhaal top vindt en gaat meewerken en ondersteunen.

   Er werd een auto met vrije kilometers gehuurd voor twee dagen. Aan de balie van de autoverhuurder was er de vraag of de auto verzekerd moest worden. Dit eigenlijk altijd gedaan hebbende vroeg Hans zich af of dat nodig was?

  Na wat heen en weer gevraag met de dame achter de balie bleek dat 99% van de taxichauffeurs niet verzekerd is. Het leek me wel wat om onverzekerd door het heftige en maffe verkeer te rijden. De fiets filesofie willen bewijzen dat het chaos is maar wel veilig. Noodzakelijk voor de fietsers. Ooit een onderzoekje gedaan door een drukke weg zonder te kijken over te steken en zonder een probleem aan de overkant te komen.

   We gingen met z’n drieën op bezoek bij m’n ex van het bedrijfje Roman Peru Art in Huacho, twee honderd kiometer naar het noorden, slapen in het badplaatsje Barranca en op bezoek bij El Caral de oudste stedelijke beschaving van Amerika; 5000 jaar oud.

   In Lima de weg denkend te kennen gingen op pad met onze nieuwe maat Lyndon, Hans en ik. Een weg die ik wel eens gereden had met een van de slingerende levensgevaarlijke bussen, waarvan er ieder jaar we een paar de weg van afrijden. Het werd een aardige dwaling. Eindelijk echt de weg kwijt. Een omleiding moeten volgen werd het snel een rijdbaar zandpad door de wildernis van oude gammele hutjes, arme mensen, bergen vuilnis, balkende ezels en magere paarden. We reden langzaam verder in de snelle wilde en ongereguleerde aangroei van de metropool Lima. Het leek  meer en meer op de Paris-Dakkar ralley die tegenwoordig in deze streken gereden wordt. De stofwolken zorgen voor een mist met twee rijksweg strepen zicht.

  We reden via de zandpaden de bergen in en het werd tijd om maar eens de weg te vragen. De kleine touristen kaart van Lima was niet echt een hulp en Lyndon durfde niet eens op de kaart te kijken om niet op een tourist te lijken.

   Aardige mensen die als ze niet gelijk allemaal ‘de frente’ sturen, zelfs stukjes voor je uit rijden om de weg te wijzen. We kwamen een taxi tegen die we betaald vooruit wilden laten rijden. De man was uiterst behulpzaam en begon een lang en herhalend verhaal dat hij te vertrouwen was en is. Om op een gegeven moment zijn legitimatie en een nep politie badge van goede kwaliteit te laten zien. Net of die allemaal te vertrouwen zijn. De man ging voorop en begon met een stukje wegpiratenrij dat zijn weerga niet kent met als hoogtepunt een stuk achteruit rijden over een super drukke zesbaans snelweg. Ik achteruitrijdend achter hem aan stond er een eind verder een echte agent die z’n ogen stond uit te wrijven van ongeloof. De actie kon niet door daar en een vrachtwagen stopte op dezelfde vluchtstrook.

 De politie-taxichauffeur ging maar met alarmlichten over de linkerbaan rijden om t e proberen over de midden berm te rijden. Hetgeen niet kon, het was te druk en de drempel te hoog. Naar een x aantal kilometers was er wel een soort doorgangetje en tegen het verkeer in draaide hij zich er tussen. Goed dat ik niet verzekerd was want die hadden in dit geval zeker niet uitbetaald.

   De reserve-hulp-politie-taxichauffeur man stopte een eindje verder op een levensgevaarlijk stuk aan de snelweg. Wij ernaast. De man tekende een kaart voor onze verdere reis.

  De weg naar Huacho is mooie moderne weg langs diepe afgronden.

  M’n ex en tegenwoordige medewerker opgeduikeld in Huacho en met z’n vieren op een bezoek in Barranca. Onderweg was er de eerste aanhouding van een echte agent die m’n papieren wilde zien voor een vette bekeuring voor het overdag rijden zonder licht, wat verplicht is in Peru. De goede man werd echter zwaar op z’n nummer gezet door Romina die even vertelde dat ze advocaat is en hem zelfs z’n telefoonnummer liet geven om hem direct te bellen. De man schrok zo dat hij zich excuserend m’n papieren terug gaf om verder te rijden.

  Op naar Barranca een leuk klein soort van plaatsje met een mooi stukje boulevard aan een mooie baai. Waar je kan komen door door een straat heen te rijden waar het Volleybal net omhoog moet om onze auto door te laten. 

 Het prachtige strand met schijnbaar schoon water was vrijwel geheel verlaten. Er stond slechts een auto; die van ons.

Op de boulevard waren drie soort van hostalletjes of hotelletjes en voor 15 euro hadden we snel een slaapplek gevonden. Althans dat dachten we. Het werd de hele nacht een gesteggel van herrie en op de deur bonkende andere bewoners die midden in de nacht lazerus thuis kwamen ondanks een drankverbod voor twee dagen.

  Alles een bijzaak als in de ochtend om  zes uur er een machine begint te brullen of er ergens brand is. Het was een korte nacht. geen zorgen we konden verder.

Op naar El Caral de oudste beschaving van Amerika voor zover je door de mens gemaakte toestanden beschaving kan noemen, misschien in die tijden, maar heden ten dag is de beschaving ver te zoeken.

  Een mooie rit van ruim een uur het binnenland in. Een soort van breed canyon dat geheel groen was van het smeltwater uit de Andes. Alles omgeven door een kale steen en zand woesternij van bergen en dalen in alle variaties bruin, goud en geel.

  De gletschers in de Andes verdwijnen als sneeuw voor de zon en het zal niet lang duren of de rivier, die voor al het groen en eten zorgt, zal opdrogen. Einde deze beschaving op deze plek net als toen. Er is niet veel veranderd.

  El Caral ligt een klein stukje hoger en is een prachtige plek aan de rand van het groen met een desolate woestijn in de rug die zijn schoonheid niet geëvenaard kent.

  Na de prachtige uren in de hitte van de woestijn weer op de terugweg naar Huacho de plaats van Romina de handelspartner. Haar opgehaald voor een kopje koffie, moest ze eerst nog even stemmen wat voor iedereen verplicht is in Peru. Is nogal een gedoe duizenden mensen in stemlokalen, de hele universiteit was ervoor ontruimd en meer en meer wetende dat het een soort van totaal gereguleerde samenleving is. Lijkt de democratie ver te zoeken.

   Leuk is dat er twee dagen een alcohol verbod geld tijdens de verkiezingen. Iets wat mij doet denken dat in Nederland de verkiezingen altijd ongeldig zijn geweest. Er moet alcohol in het spel geweest zijn al die jaren dat ik rondloop, anders kan je niet iedere x weer zo’n incompetende bende bij elkaar krijgen.

  Romina vertel me hoe ik moest rijden naar het stembureau en stuurde me een straat in met eenrichtingsverkeer. Geen probleem de tientallen andere vervoersmiddelen weken zonder probleem en de reis ging gewoon verder.

  De weg terug aan het eind van de dag werd krankzinnig bij het binnenkomen van Lima begon er een soort van rijdende kermis van toeterende en kriskras rijdende vrachtwagens, bussen en personenwagens. Op de weg staan drie banen aangegeven die met grote regelmaat naar vijf rijen dik gaat om weer af te slanken naar drie. Een groet brij van verkeer die zich wringt en voortduwt. Een te grote kudde poepende koeien die zich loeiend door een smalle doorgang perst. Totale chaos en nul respect voor ieder die aanwezig is. Een rit die voor 50 kilometer zeker twee uur duurt.

   Fijn om na 650 kilometer onverzekerd en schadevrij rijden weer op de plaats van bestemming aan te komen.

Deel 8

  Het vervoers verhaal en in Lima binnen halen van de fietsen is heel vaag. Vele mensen die hier wonen en werken wensen me te vaak geluk en succes als ik over de douane begin? Er zitten nog wat haken en ogen aan blijkt vrijwel iedere dag weer. De rekening is al gepresenteerd en is afgerekend. Een aardig bedrag voor een gift fietsen. Als Rotterdamse ambassadeur van de Amsterdamse fietsen is er inmiddels het besef dat we hier aan het ander kant van de wereld zitten met voor ons vreemde denkwijzen, eigenlijk alles onderste boven ten opzichte van het universum. 

  Peru is een soort van totaal gereguleerde samenleving voor de bovenste bevolkings laag met een beetje bewegingsvrijheid voor de arme mensen, daar valt niets te halen en ze krijgen helemaal niets. De stad lima is twee werelden in een. Een overgoort gedeelte straatarm letterlijk en figuurlijk met mensen die je in het rijke gedeelte niet ziet. Alleen als hulp of werkkracht van de rijken. Een rijke buurt met prachtige huizen brede straten met bomen en parken met op iedere hoek een beveiliger. M’n maat en ik schatten ongeveer 15 verschillende uniformen te hebben gezien die er rond scharrelen inclusief de diverse leger eenheden en de zogenaamde anonieme beveiligers die je ziet en ruikt voor je ergens de hoek omkomt. Velen nog ik het kader van de COP20 milieu bijeenkomst. De mensen die weer met z’n allen weg zijn zonder ook maar iets geregeld te hebben. O ja de waarde van het toegestane fijnstof is weer wat omhoog om nog altijd ver onder de Limanese waarden te blijven en de hoeren mogen weerde straten op.

  Fijn voor de Shell die waarden wat omhoog kunnen ze ervoor blijven zorgen dat ook in de Randstad de waarden zo hoog zijn dat we in Rotterdam strijden om de eerste plak wat betreft fijnstof. Roken in het cafe blijft echter verboden!?

  Als afscheid van de lullende mannen en vrouwen natuurlijk een groot vuurwerk en nog maar eens een afscheid van een hele luchtvloot overvliegende oorlogsvliegtuigen met dikke zwarte strepen achter de motoren. De waarden mochten immers omhoog. Gelukkig niet meer iedere dag, blij dat ze weg zijn allebei.

   Wij hier beginnen bij de basis; een fiets in de straat voor de arme man zodat hij wat geld kan besparen op de uitermate vervuilende bussen die gisteren 20% duurder zijn geworden. Gezond en tijdbesparend vervoer.

   Onze vervoerder in Lima, die al 40 jaar bestaat, begon aan mij om de Bill of Lading te zeuren. Weet ik veel in Nederland huur je daar kennis voor in en dat had ik bij hem ook verwacht. Na veel heen en weer gepraat gaf de vervoerder in Nl aan dat die zogenaamde BoL op Telex release ging, nu daar hadden ze hier nog nooit van gehoord . Even naar de het kantoor van Hamburg-Sud. Voor de deur beveiliging van twee man en binnen melden aan de balie bij twee dames die m’n paspoort vragen? 

  Wat ze ook doen als je een tennisbaan gaat huren. Ik kreeg een pasje mee en moest naar de derde verdieping bij de lift zijn er geen knopjes om op te drukken. Ik kon alleen het pasje voor de scan houden en dan komt automatisch een lift die alleen naar de betreffende derde verdieping gaat. Om iets te vroeg op het kantoor te zijn waar de bewaker ons binnen laat om dan vervolgens de rest van de medewerkers een paar uitgezonderd binnen te zien komen op een iris-scan.

  De Bol was geregeld wel even 160 eurootjes afrekenen. De fietsen waren weer een draai van het wiel dichterbij en duurder. De volgende stap zou de opening van de container zijn om de fietsen beter te registreren niet zoals we ze in Amsterdam hadden meegekregen maar de kleur, framenummer , land van herkomst, type en merk moest erbij.

  We konden donderdag aan de slag.

  Fijn, eindelijk actie komt er woensdagmiddag om een uur of vier de vraag of we verzekerd zijn !? Natuurlijk, we gingen niet met de auto en hebben zelfs een reisverzekering. Nee we hadden een extra verzekering nodig om het haven terrein op te komen. De veiligheidsschoenen moesten we aanschaffen, een helm en een reflecterend hesje konden we lenen. Alles geregeld behalve de verzekering is moeilijk op een uur voor sluit. We konden donderdag dus niet het terrein op, dat werd vrijdag een dag verlies om de container binnen te krijgen.

  De vrijdag waren we iets te laat op de plek van een van de grootste drugs-exporterende havens ter wereld met door de staat geschatte waarde van 5 miljard eenderde van BNP. De inkoop hier schattend op 10 % is dat nogal een berg cocaïne.

We waren niet de enige container die open ging, er stonden er vijf op een rij. Alles eruit wat een parkeerplaats vol met onze Amsterdamse fietsen opleverde. Het was verboden om te fotograferen maar gelukkig had onze douane man mijn camrea meegesmokkeld voor een paar foto’s.

  Vijf man de hele dag bezig met uit- en daarna alles weer inladen. Ik met Hans en Romina alles netjes genoteerd. De andere containers die leeg gingen bevatten houten paaltjes, vrachtwagen banden die werden gefotografeerd of ze wel nieuw waren en kleding waar alles zelfs uit de doosjes en aparte stuks verpakkingen werden gehaald. De merkjes werden eruit gehaald, die twee meter met twee naaimachines en naaisters weer ter plekke weer werden ingenaaid, maar dan andere?

  We waren met de etenspauze klaar en mochten naar het hostal. Fijn met een berg schrijfwerk achter de rug. Het weekend werd gelijk maar weer eens ingedronken met een paar biertjes. Me niet realiserend dat de lijst maandag ingeleverd moest worden was het een fietsvrij weekend; heerlijk.

  Op maandag wilde de grote Limanese vervoerschef een speciale lijst hebben met de nummers die we op geschreven hadden. Niet gelijk gezegd nee ik moest hem zelfs bellen wat er met onze lijst moest gebeuren. Dat heb ik geweten ben 5 uur aan het schrijven geweest. Lekker ouderwets net als strafwerk.

  Op dinsdag vroeg naar de man zijn bureau om de lijst in te leveren. Wat bleek de lijst was niet goed en moest in een XL document!? Komt ie vlot achter. Het werd even geplakt en gecopieerd en het lukte om het urenlange werk in de andere file te krijgen. Eindelijk rust en hop naar hostal wat rust na gedane arbeid. Nog even email checken, blijkt het werk toch niet op XL te passen. Hop weer naar het kantoor van de Peruaanse vervoerder en daar kreeg ik het voorbeeld van de lijst hoe het moest zijn en het geheel moest op het dikste papier mogelijk en met een laser geprint worden. Ongehoord na vijf dagen; het moest gewoon over. Weer een taxi steeds 40 minuten naar het hostal en de hele avond aan het werk om de volgende dag om 8.30 voorde deur van het kantoor te staan, want er was waarschijnlijk iets niet goed. Ik zou dan daar ergens het geheel laten printen.

  M’n strafwerk werd goedgekeurd. Het hele plaatselijke vervoers spul inmiddels van vuil spel of achterlijkheid verdenkend zit ik nu in een afwachtende positie. Een foutje van de vervoerder in Holland heeft me eerst 7 dagen gegeven om de container terug te brengen hetgeen nu 14 dagen is of zijn het er toch 30. In ieder geval gisteren zijn de eerste 14 dagen weg en nu gaat iedere dag goed geld kosten en dat is maar beperkt aanwezig. Er komt een dag dat ik afstand zal moeten doen. Als het te lang duurt. Een kleine houvast is dat de vervoerders kwiebus hier al 40 jaar z’n zaak runt, die heeft wel wat te verliezen of is hij gewoon als ieder Peruaan vrijwel volstrekt onnavolgbaar in al zijn doen en laten. En eindigen de fietsen rottend op de kade bij de brandweerwagens die er al jaren staan.

  dat zeker niet!!

Deel 9

Een ander aardig verhaal is dat ik met Romina naar migrationes moet om mijn handtekening te legaliseren. Mooi verhaal in een top burocratie. De stapels papieren staan tegen de ramen tot het plafond gestapeld. Loketten A en loket B overal rijen van zeker twee uur en onwillend zuchtend werkende ambtenaren. Geduldig van het kastje naar de muur gestuurd worden in dit geval twee verdiepingen omhoog en omlaag kwamen we er achter dat ik twee x op papier het land niet heb verlaten? o

  Om daarna m\n paspoort te moeten inleveren om hem bij een andere balie weer te laten zien.

Bij aankomst in Peru krijg je een klein los papiertje in je paspoort waar aankomst en vertrek in staat. Zonder dit vodje kom je echt Peru niet in en er zeker niet uit. Een x kan ik voor de geest halen. De x dat ik uit de wachtende rij werd gehaald die in stond te checken. Ze hadden er weer een een drugssmokkelaar. Allen niet beseffende dat je in Nederland op vrijwel iedere hoek van de straat drugs kan kopen.

  Ik werd apart en in een douane hok volledig binnenste buiten gekeerd en kan me voorstellen dat m’n immigratie papiertje daar ergens is kwijtgeraakt. De andere x geen idee maar met de twee miljoen toeristen die per jaar in en uit gaan kan er wel een een velletje papier wegraken uit de krankzinnige berg papier.

Het is dus een probleem ik in Peru ben, maar twee niet weggegaan wel terug gekomen!?

M’n handtekening is niet te legaliseren door dit ambtelijke falen. Dit heeft nog een aardig vervolg.

  Het werd tijd om de ambassade maar weer eens te benaderen. Ergens gelezen dat er weer wat handels delegaties zijn op  komen draven op 5 december, de dag van aankomst van de fietsen en 30 december is er weer een delegatie kunnen ze gelijk het glas heffen op het nieuwe jaar, de uitnemers. 

  Even op internet gekeken en jawel de gehele dag geopend wat al vreemd is. Na een mooie wandeling langs de kust en was ik er om een uur of elf. Even je zakken leeg maken en door een scan, maar in m’n tas werd niet gekeken. Melden bij de balie die even ging bellen en iemand aan de lijn kreeg die zei dat ik even moest plaats nemen. Toevallig een krantje bij me en even zitten. Wordt en drie kwartier terug gebeld naar de dame aan de balie dat ze die dag geen tijd hadden. Typisch gevalletje van verkeerde mensen van de bestuurlijk ordes die Nederland in een verstikkende greep houden. België sluit al ambassades zouden ze in Nederland moeten doen, kunnen de billen van de ouwetjes eens een x gewassen worden. Alleen de feestjes die ze geven scheelt al tonnen per jaar.

  Leuk en echt weer iets voor mij is dat de ambassade op de mooiste plek van Lima ook boven een casino zit waar maat Hans zijn geluk even wilde bepalen. Ik even wat eten en wat later naar de tent, mocht ik er niet in. Lijkt de ambassade wel. Het werd een klein handgemeen, omdat Hans binnen was, met de portiers die dachten dat ik dronken was dit terwijl ik al een maand droog stond.

  Hans die avond niets gewonnen wel de volgende dag keihard onderuit gegaan met z’n huur fiets niet door het drukke verkeer maar door een ongebruikte treinrails van ongeveer 110 jaar geleden.

  Alles in afwachting van de vrij gave van de fietsen. Een aardige motiverende factor in het geheel is het foute verkeer geworden. Het is chaos en staat vast, maar er zijn vrijwel geen ongelukken. Ze denken te weten wat ze doen, behalve het respect voor de voetganger wat totaal afwezig is.

Heb al een x een klap op een auto gegeven die de niet bestaande vouw uit m’n broek reed en de middelvinger gaat ook regelmatig omhoog. Leuk wordt het pas als je gewoon blijf staan ipv weg te springen. Vol in de remmen geven ze je dan het voorrang gebaar. Dit alles is alleen al heerlijk om de fiets te introduceren in het verkeer dat zal ze leren allemaal zeker de taxi’s. Hoewel het ook gelijk de oplossing is om het verkeer weer op gang te krijgen, beamen dezelfde taxichauffeurs.

  Er zijn super drukke kruisingen die perfect draaien, als een rotonde echt om en om een auto gaat erdoor, totdat er de volgende dag een verkeersagent staat. Het zelfde kruispunt en alle straten eromheen staan vast in een toeterende chaos.

Het staaft mijn theorie dat stoplichten verkeerd zijn het woord zegt het al. Rotondes en de California rule, iedereen stopt bij kruising en de eerst aankomende rijdt door, dat is bewezen ok.

  De papierberg heeft inmiddels een verhaal uitgespuugt dat de container weer open is geweest en dat de waarde van de fietsen op 24 dollar per stuk wordt gehouden? Of de hele stad nu omvalt van de longziekten en luchtvervuiling doet er niet toe en de arme man moet gewoon blijven lopen of in de stinkend vervuilende bussen te zitten. Voor niks kan niet wie geeft er nu wat aan een stchting !? 

  Er moet dus nog even 2600 euro getikt worden een beetje vervelend, maar na een kleine hapering in mijn systeem heb de fietsdraad weer opgepakt. De hele nacht bezig geweest  links en rechts wat geld te genereren, blijkt het zwaar tegen te vallen hoe goed het fietsverhaal ook is de meesten willen er niet vanaf. Zouden ze nog steeds niet weten dat het lijkgewaad geen zakken heeft.

  Gelukkig zijn er een paar die wel vertrouwen hebben in  A zichzelf door de situatie goed in te schatten, B een ander en C een goed plan. Er is inmiddels aan alle voorwaarden voldaan om de container binnen te laten!?

  Vandaag even op oorlogspas geweest en in de blind 10 fietsen verkocht hetgeen een beetje afwijkt van het oorspronkelijke plan het met micro-krediet ter beschikking stellen van de fietsen, maar aan de andere kant een stap vooruit om een en ander te bewerkstelligen. Het gaat namelijk gebeuren links of rechtsom of allebei. 

  Lima op de fiets!

fietsverslag10

  Even een weekend vrij van de fiets; de fietsloze zondag. Er is een vage Peruaanse  kennis, een kerel die ooit gids is geweest voor me in de achterlanden van Peru op de gevaarlijkste wegen ter wereld. De man, Kike,  is op de een of andere manier in de gevangenis te recht gekomen. Ik hou het op wapens; een paar AK47 en drugs. In Peru wil je dan gelijk de regering omwerpen vanwege het Lichtend pad en drugs doen ze liever zelf. Er gaat een geschatte 37 miljard om in de cocaïne handel en dat is een derde van het bruto nationale product !!

  De narcostatus van Nederland met slechts 12 miljard is een groei markt.

Kike en ik hebben een soort van altijd contact gehouden en ik heb hem af en toe wat geholpen met een zakgeldje voor in de gevangenis. Iets wat niet te vaak gebeurde want op een gegeven moment vertrouwde ik zijn gevangenis verhaal niet meer. Kike had me al eens uitgenodigd om op bezoek te komen, iets wat ik niet zag zitten na mijn vorige gevangenis ‘bezoeken’ in o.a. Amerika en Mexico.

  Nu was er ineens reismaat Hans die enthousiast was om de gevangenis eens te bezoeken. Twee weten meer dan een. Het bezoek was snel geregeld met Kike en op zondag is het de mannen bezoek dag. Op naar Lurigancho de op een na grootste gevangenis ter wereld. Alleen in Brazilië is er een grotere. Vroeg op pad lieten de eerste taxi’s al weten daar niet heen te willen; te gevaarlijk.

   De vierde taxi vond het geen probleem, deed de deuren op slot en ging op weg. Diep en ver achterin Lima in de stoffige vervuilde wijken met de faela’s er omheen was er ineens het opdoemende kasteel van justitie. Een grote duistere plek met grote hoge hekken, muren en zwaar bewapende mensen erop met overal dikke rollen raisorblade prikkeldraad eroverheen.

  We stapten voor de hoofdpoort uit de taxi en meldden ons bij de zwaar bewapende agenten in weer eens een ander zwart met goud bestikt uniform voor de deur. De kleur die voor ons als kleding verboden is door de politie, dan lijkt de kleding op die van hun en dat is gevaarlijk.

  We moesten ons melden bij de man voor de deur met de woorden; entrada urgente om de lange rij wachtende mensen te ontlopen. Een corruptie moment gebruiken om niet 5 uur de rij te hoeven staan. De wat oudere, met sterren op de schouders uitgedoste kerel, kwam gelijk op ons af en zei dat ik er niet in kom met een korte broek. Mooi verhaal, echter geen zorgen ik kon een lange broer huren aan de overkant bij een marktkraam, voor 75 cent een te kleine lange broek. 

  Na de aanpassing van de broek gingen we weer naar de chef van de bewaking van de poorten van de hel. Ik gaf de man open en bloot een paar dollar wat hij bekeek als iets vies en terug gaf. Het was de weinig en het werd een beetje meer. De geld actie was gewoon voor de deur en in het openbaar. We mochten voor in de rij aansluiten op het moment dat de eerste groep mensen erin mocht. De lange rij mensen pakten elkaar echter direct bij de schouders, met de hoofden naar beneden en gingen dicht en snel tegen elkaar aan lopen. Een hele vreemde ongeëvenaarde soort van gesloten polonaise, waar we niet tussen kwamen. Terug naar de omgekochte man die ons weer dezelfde rij instuurde. Er werd wat meer gepast geweld gebruik en we kwamen er tussen.

  De volgende politieman was blij met 6 euro en liet ons over een hek klimmen om een rij te slechten. We kwamen op een punt waar en een paar vrouwen zaten om de binnenkomst aanvraag in te vullen. Voor de mensen die niet kunnen lezen en schrijven. Ons papiertje werd ook ingevuld en we gingen naar de man die onze aanvraag ondertekende met onze vinger afdruk. We kregen zware koperen penning met een nummer in ruil voor ons paspoort. Het inchecken ging weer verder naar en door een kleine gang met vijf deuren die toegang geven tot kleine prive kamers, waar we een voor een naar binnen moesten. 

  Het werd de eerste soort van fouillering. Niet echt geïnteresseert sloeg de man wat op m’n zakken en liet me door. Hans had echter een klein probleem. Hij had gewoon al zijn geld en een dikke portemonnee bij zich. Het zicht op de euros en dollars was voor de bewaking in de kamer een sein om Hans zijn bankkaartjes te weigeren als zijnde illegaal. Het werd weer afrekenen en hij mocht erin. 

  Op naar de vijfde man die op een kleine kruk zat. Ik moest strak bij hem staan en ook hij voelde aan m’n zakken en vroeg als eerste waar we heen moesten. De heer Kike Gago in paviljoen 11a. De man wees wat over zijn schouder en stuurde ons verder. Ik was op zoek naar de glazen of getraliede wand waar de gevangenen achter zaten.

  Niets van dat alles! 

  We waren gewoon binnen op de plek waar alle gevangenen rondlopen. Het was een shock. Er was geen bewaker meer te zien! We liepen geschrokken richting een soort van paviljoen met een verdwaasde blik van wat is dit dan. Een inmaat zou ons wel even begeleiden voor een paar Sol voor nieuwe tanden want die had hij niet meer. Na een paar honderd meter kwam er haperend een man op me af die m’n naam noemde. Het was Kike m’n oude gids. Hij was sterk vermagerd en een oude man geworden. Ik omhelsde hem en hij stuurde onze gids weg. Niks geen gescheiden ruimtes achter glas of tralies, we waren gewoon helemaal binnen op het grote gevangenis terrein. 

  Een plek waar 12.000 zware criminelen vast zitten en vrij rondlopen. De gevangenis deuren gaan er nooit dicht en staan 24 uur per dag open.

  De tour ging over paden vol met heftige armoedige en goed geklede gevangenen. We liepen langs het paviljoen voor de internationale en die van de nationale drugssmokkelaars. Op weg naar Kike zijn paviljoen waar we naar binnen gingen. Lage plafonds waar ik voor moest bukken om onder door te lopen tussen tientallen heftig pratende mensen door, die na een volgende doorgang die uitkwam op een grote overdekte binnenplaats van het paviljoen. Een ruimte omgeven door drie verdiepingen van ijzeren relingen en wandelpaden langs de cellen die idd allemaal open stonden. Op de binnenplaats waren wat restaurantjes en we konden wat eten en een bakkie koffie bestellen. Onze monden open van verbazing en shock gingen we aan  tafel zitten om Kike te vragen; wat is dit dan?

  Wel dit is ons paviljoen en jullie zijn bezoek. Je wordt gewoon binnen gelaten en je zoekt het maar uit. Het gevangenis geheel is een soort van op zichzelf staand systeem. Als een kleine stad tussen hekken en muren. Alles bestuurd en gereguleerd door de gevangenen zelf. Ieder paviljoen heeft zijn eigen beveiliging en alles wordt intern geregeld.

  Op de binnenplaats waar we zaten waren en een stuk of zes restaurantjes met een soort van terras met gedekte tafeltjes met spelende katten. De koffie was goed te drinken en Kike kreeg een groot bord rijst met kip; veel en lekker. Er zat een gevangene een tafel verder die naar ons zat te kijken. Kike ging naar hem toe en gaf hem een klap voor z’n kanis. De man betoonde niet genoeg respect voor Kike zijn gasten. 

  De restaurantjes zijn te koop, voor 3000 euro ben je restauranthouder in de Limanese bajes. Alles is te koop. 

  Er geldt het recht van de sterkste en die lopen soms met een paar man in hesjes en knuppels in het rond om direct te meppen.

  De man die we tijdens het eten ergens met een ladder naar binnen zagen klimmen was waarschijnlijk gewoon zijn sleutel vergeten. Er zat een paar tafels verder een in het pak geklede crimineel met een stapel papier geld voor z’n neus. Hij was van de leningen en eigenaar van vier luxe cellen die hij verhuurde. Een tafel verder zat een man waar ze duidelijk een x geprobeerd hadden om zijn nek eraf te snijden, lang voor de IS tijd.

  Op de internationale drugstrafickers afdeling zaten de vis restaurants. Beveiliging is te koop, telefoons, computer, muziek, kleding, messen, noem het maar op. We konden het zo gek niet verzinnen of het was te koop. Soms had iets levertijd,

Natuurlijk ook drugs. De cocaïne is er goedkoper dan de wiet en kost 30 cent voor een klein grammetje zuivere coke volgens Kike. 

  Ik heb een klein vermoeden dat drie kwart van de gevangenen verslaafd is en wat meer dan een grammetje per dag gebruikt dan kom je toch snel aan de 10 tot 15 kilo coke dat er per dag wat in de gevangenis nodig is !?

  Alles bij elkaar een aardige berg, buiten al het eten voor de restaurants en de gewone gevangenis keuken. Na het eten gingen we naar Kike’s woonplek ergens op de derde galerij. Niet echt een uitje om je langs de gevangenen en hun openstaande deuren te moeten wringen. Zeker niet daar er aan de ijzeren hekwerken allemaal kookplekken zijn gemaakt waar de mannen van het gewone ‘thuiskoken’ met grote slagersmessen het een en ander stonden te versnijden. Het achterste stuk van de derde galerij was van Kike en zijn celmaatjes. Een groep van een man of acht heeft hun eigen gedeelte voor de veiligheid. Kike sliep in een gehuurde kamer van een jochie die rijke ouders heeft en zodoende een eigen cel. Kike mag daar op de grond slapen omdat hij het ventje Engels leert. De kok op deze plek stond met het puntje van  het grote mes zijn nagels schoon te maken en zat voor kidnapping en afpersing, twaalf jaar.

  Kike zijn woongedeelte was opgefleurd met het een en ander aan kerst spullen. Er werd snel een schoonmaker besteld die de vloer van de cel moest schoonmaken voor onze visite. In het celletje was ook weer alles aanwezig messen, glaswerk, voorraden eten en drank. WC en douche op de kamer wat 1000 Sol extra heeft gekost, daar komt de bouwploeg voor. 

  Na het kamerbezoek een verdere rondleiding over het terrein van de stad vol misdadigers. Een beetje triest waren de drie afgeragde travestieten die er slecht opgemaakt uitzagen, maar voor de mannen binnen zeker lustobjecten waren. De jongste zag er afgeleefd uit met honderden mannen per dag om te bedienen en als een grammetje coke 30 cent kost, pijpen deze je leeg voor een dubbeltje. Een dwang om vrouw te zijn die niet leuk meer is. 

  Ik liep me ongemerkt op te blazen als een kikken, zou ik dan toch nog voor m’n pensioen m’n maagdelijkheid moeten verdedigen.

  Erg nieuwsgierig hoe de zaterdag is als de vrouwen de gevangenis magen bezoeken. Goedemorgen en dan een paar duizend vrouwen erin. Leuk feestje.

  Vreemd was de moestuin ergens tussen de eerste zeg maar vrije gehouden zone tussen de hoge hekken, die de mannen binnen moeten houden, met een stuk verder zelfs een kleine markt op die verboden plek. Let wel nog steeds op het hele binnen terrein geen camera of enige vorm van bewaking gezien.

  Kike zit al zes jaar vast en heeft nog 5 jaar te goed, maar denkt vrij te zijn in 14 maanden. Hij stelde me voor aan een Chileen, die in Rotterdam had gewerkt en handel voor me had. Een soort van stenen. Ik kon de man niet helpen en heb hem geen hoop gegeven. Wat niet echt leuk was. Mij te ontmoeten was een lichtpuntje in z’n stilstaande leven.

  Ook al zijn er vijf kerken, drie ziekenhuizen en de afdeling psychiatrie. M’n dikke koperen badge voor het eruit gaan hield ik tijdens de wandeling maar stevig in m’n hand. Ik zag het ding al vallen en de afvoerput in rollen. 

  En dat ik uit Lurigancho wilde was zeker en na een uur of vier was het genoeg. De mannen begonnen al stevig te drinken. Het was immers zondag en de gelaatsuitdrukkingen weerden minder mild en verbaasd van twee blanke touristen.

  De weg eruit was niet prettig. Kike kon niet verder mee na een bepaald punt en daarachter kwamen de gevangenen weer heel opdringerig van alles te verkopen en moesten we ons een weg door de verkopende boeven banen. Om dan door de eerste lijn van beveiliging terug gestuurd te worden, om met een omtrekkende beweging op de zelfde plek uit te komen.

  Het uitgaan was niet makkelijk en de derde post was degene waar we de badge konden inleveren voor ons paspoort. Mijn paspoort hadden ze niet gelijk, slik. De cipier maakte een grapje dat het morgen kwam. Wat voor een lachsalvo door de grote groep wachtenden mannen zorgde.

  In ruil voor weer twee vingerafdrukken kreeg ik het paspoort mee en ging door de grote poort naar buiten die een klein kiertje openging. Phhhhht de laatste politie agent van de poort kreeg een hand van me. Ik was blij hem te zien. De laatste van de slechts 80 man om het hele spul misdadigers binnen houden. 

  Op het bankje voor de deur bijkomende van de totale shock, kwamen er twee auto’s uit de poort rijden met geblindeerde ruiten; ook de Kever. De agenten mogen buiten de poort niet herkend worden. Gekker kan/kon het voorlopig even niet worden.

  Hans en ik zijn ongeveer twee dagen totaal van slag geweest. Een totale schok in ons zijn, die nog steeds een plek moet krijgen. Na dit gezien te hebben is er maar weinig meer gek.

  Kike gaan we een beetje helpen om z’n Engelse les te verder uit te breiden. Eigenlijk wil hij een restaurantje kopen om zijn gezin buiten de gevangenis te onderhouden, misschien iets met fietsen .

  Ikzelf heb al twee ontsnappingsplannen om uit Lurigancho te komen niet nodig maar voelt al fijn om een plan te hebben!?

Fietsverslag11

  Na ruim een maand rennen en vliegen van het kastje naar de muur werden de fietsen eindelijk vrijgegeven door de douane. Ik had een hele rits duur betaalde feest- en verplicht gesloten dagen van de ambtelijke instantie achter de rug. Alle dagen de fietsgeladen container door moeten betalen a 180 dollar per dag.

  Dinsdag 6 januari zou de container om negen uur in de ochtend aankomen, dit werd 3 uur in de middag, maar hij of zij was er! 

  De grote truck met container kwam het kleine straatje van het pakhuis in rijden. De chauffeur kon net over het stuur heen kijken, liet de vrachtwagen alleen bij het inkomen van de straat al vier keer afslaan en parkeerde bij de ingang.

  Fijn! Een lang naar uitgekeken en voor gevochten moment. De deur open en alles even eruit halen. Dat ging niet omdat er een heel gemeen sterk stalen slot van de regering op de container deur zat, waarvan de chauffeur geen sleutel had en wat hij probeerde te openen met een buisje ijzer. Dat ging hem niet worden. Gelukkig lag er in ons gehuurde pakhuis wat heftiger gereedschap en een koevoet en na een kwartier hakken en zagen schoot het stalen slot met geweld open.

  Om met een schok te ontdekken dat de fietsen die wij er in Amsterdam netjes in hadden gestapeld, gevaarlijk lagen opgestapeld en eruit dreigden te vallen. Het leek erop de container op z’n kop had gestaan en dat de fietsen er van een afstand in waren gegooid. Met gevaar voor eigen leven langs de fietsen omhoog geklommen en de eerste fiets er uit moeten wrikken.

Het was een puzzel van in elkaar stekende spaken, sturen, trappers, zadels en andere onderdelen geworden, een ijzeren warboel.

  Dat ging uren duren en al snel kreeg ik het idee om de fietsen eruit te trekken met een aanwezige ketting. Even de koppen bij elkaar gestoken en ja het leek de ondernemersraad wel wat. De chauffeur kwam met de ketting en een touwtje van een meter waarmee hij de ketting ergens onder door wilde trekken, dacht ik. Nee hij maakte het touwtje aan de ketting en de onderste fietsen vast. We waren even met stomheid geslagen.

  Ik moest de man aan z’n verstand brengen dat dat niet ging. Hij protesteerde en zei dat het nylon was. Het geeft een beetje het gemiddelde denkvermogen van de Peruanen aan die we om ons heen hebben. De ketting ging om de aanwezige lantaren paal en een stel fietsen. De vrachtwagen ging hierna zachtjes vooruit rijden.

  Lyndon durfde het niet aan te zien en kroop achter het eeuwen oude aquaduct in de straat. Hij zag de lantaren paal breken, op de container vallen en heel Lima zonder stroom zitten. De actie was idd geen succes. De fietsen werden door het geweld uit elkaar getrokken. Het was geen goed idee. De hele lading moest geduldig en met gedegen handwerk uit elkaar gehaald en getild worden worden.

  Leuk dat er een jong knulletje en een oude man ongevraagd gingen helpen met het uitladen. Super fijne instelling die goed beloond werd na vijf uur sjouwen slepen en trekken aan de oude fietsen. De hele lading paste net in het pakhuis en onze oude huishond vond het een mooie bedoeling.

  We zouden snel gaan weten of de oude grachtengordel fietsen een nieuw baasje zouden vinden, want gezien hadden we er nog geen een!

Fietsverslag12

    Binnen een paar dagen zijn de eerste fietsen voor een redelijk bedrag de deur uit gegaan. Er moet even wat geld gegenereerd worden om de toren hoge import kosten te elimineren. Er wordt even afgeweken van het oorspronkelijke plan om de fietsen weg te schenken met een microkrediet aan de arme oud Inca Indianen.

  Het stukje genoegdoening voor de door Piet Hein ingenomen Peruaanse zilvervloot, die hij weliswaar van Spanje roofde maar de schat kwam oorspronkelijk uit Peru. Huidige waarde een kleine vijf miljard euro.

   De mensen zijn enthousiast voor een fiets en wat is het leuk om twee indianen voorzichtig en blij op een oer ~Hollandse stadsfiets rond te zien rijden. Een van de fietsers noemen we de cowboy. Hij rijdt met grote stetson op door de straten van Lima en is trots als een aap met zeven lullen.

   Gevaarlijk is het chaotische verkeer niet echt volgens de nieuwe fietsrijders. 

  Een avontuur is om op de fiets uit het hostal of pakhuis te gaan en dan de fiets ergens te verkopen of we te geven, afhankelijk van de situatie een soort van wilde weldoeners. Wel nog even in de gaten houden dat al m’n centjes erin zitten om de fietsen  over de grens te krijgen en ik zelfs diep in de min staat, maar dat mag het Sinterklaas gevoel niet remmen.

  Het verkeer ziet zeker de Zebra print fietsen als een vreemde verschijning door de straten rijden af en toe zelfs uitroepend Zebraaaaa. Leuk als later dezelfde prints andere kleuren krijgen. Ze zullen het allemaal wel weten en leren om zo maf in het verkeer te zijn, de grote verkeerde verkeers vergelder. De fiets gaat het worden!

  De eerste die op z’n hoofd wijst is vandaag gesignaleerd, maar ook de hoogleraar die op de universiteit van Wageningen les heeft gegeven, die ging staan om me een hand te geven met de woorden :  “Eindelijk fietsen !”

Leave a Comment

Your email address will not be published.